Προηγούμενο απόσπασμα
Τρεις + 1 μικρές ιστορίες
 "Pourto Tabico"​ 

      Αποσπάσματα

    Το τηλέφωνο χτύπησε.  Κάποιος τον έπαιρνε τηλέφωνο.  Ήταν η πρώτη φορά; Ή μήπως ήταν η δεύτερη;

Για την ακρίβεια ήταν η δεύτερη φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο του Ευτέρπη. Η πρώτη φορά ήταν όταν τον είχαν καλέσει από  ΟΤΕ. Η δοκιμαστική κλήση για να διαπιστώσουν ότι η νέα τηλεφωνική γραμμή λειτουργούσε σωστά.

    "Σας καλούμε από τον ΟΤΕ", του είχαν πει. "Μας ακούτε καλά; Λειτουργεί σωστά η τηλεφωνική γραμμή σας;"

    "Η ποιά;"

"Το τηλέφωνο. Η νέα σύνδεση τηλεφώνου. Είναι εντάξει; Μας ακούτε καθαρά";

    "Α… ναι καλά", είχε απαντήσει.

Αυτές ήταν οι μόνες λέξεις που είχαν απασχολήσει τις γραμμές του ΟΤΕ για λογαριασμό του Ευτέρπη.

Η αίτηση για την τηλεφωνική σύνδεση είχε γίνει από την Κοινωνική Πρόνοια. Το ίδιο και η αίτηση και όλες οι ενέργειες που είχαν χρειαστεί για να πάρει την πενιχρή, αλλά τόσο αναγκαία σύνταξή του.

Ένας ψυχίατρος, επικουρούμενος από μία ψυχολόγο και τη Λένα, την κοινωνική λειτουργό, που του είχαν πάρει "συνέντευξη" τον θεώρησαν ΑΜΕΑ. Άτομο με ειδικές ανάγκες δηλαδή.

Δυστυχώς για τον ψυχίατρο και ευτυχώς για τον Ευτέρπη, η ψυχολόγος και η κοινωνική λειτουργός κατάφεραν να κάμψουν την άκρατη επιθυμία του πρώτου να χαρακτηριστεί ο εξεταζόμενος ως "ψυχικά ασθενής" και έτσι ο Ευτέρπης απέκτησε την ιδιότητα της "χαμηλής νοημοσύνης....

•   Δεν θα τον έχω να κάθεται όλη μέρα και να κοπροσκυλιάζει μια από 'δω και μια από 'κει", είχε πει ο πατέρας του μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Ευτέρπη να γίνει μαθητής του Γυμνασίου.

"Δεκατριών χρονών γάιδαρος είναι. Να πάει να πιάσει μια δουλειά να δει πως βγαίνει το μεροκάματο".

Και πήγε.....

•   Η δεύτερη δουλειά του Ευτέρπη ήταν στο μπακάλικο του κυρ-Ανέστη. Μεγαλομπακάλης ο κυρ-Ανέστης.

Στην αρχή τα καθήκοντά του ήταν η καθαριότητα και η ευπρεπής εμφάνιση του μαγαζιού. Στον τομέα αυτό ο Ευτέρπης ήταν αστέρι. Είπαμε: του άρεσε η καθαριότητα. 

Στο χρόνο επάνω ο Ευτέρπης πήρε προαγωγή. Το μπακάλικο του κυρ-Ανέστη είχε αποκτήσει μια από τις πολύ σπάνιες για την εποχή συσκευές που τη λέγανε "τηλέφωνο". Τώρα ο κυρ-Ανέστης δεχόταν και τηλεφωνικές παραγγελίες....

•   Έτσι λοιπόν ο Ευτέρπης μαζί με τη λάτρα του μαγαζιού αναλάμβανε να παραδώσει τις επί μέρους παραγγελίες της αξιότιμης πελατείας του κυρ-Ανέστη.

.•    "Πού τα πήγες τα ψώνια βρε ρεμάλι"; τον ρώτησε έξαλλος ο κυρ-Ανέστης.

     "Εκεί που μου είπες", απάντησε ψυχραιμότατος ο Ευτέρπης. "Στο σπίτι της κυρίας Αμαλίας".

     "Ποιάς Αμαλίας βρε άμυαλε; Ποιάς Αμαλίας βρε ονειροπαρμένε, βλάκα, χαμένο κορμί, αχαΐρευτε…" και ουκ εστί τέλος των διακοσμητικών επιθέτων και ιδιοτήτων που εξαπέλυσε ο κυρ-Ανέστης προς τιμήν του Ευτέρπη.

     "Στην κυρία Μάλαμα σου είπα να τα πάς βρε βλάκα. Όχι στην κυρία Αμαλία".

Μα τί είχε συμβεί; Απλούστατα ένα μικρό, στιγμιαίο βραχυκύκλωμα στο bus επικοινωνίας του Ευτέρπη. Μερικοί χαρακτήρες έγιναν Shift right, άλλοι έγιναν Sift left, και το "Μάλαμα" έγινε "Αμαλία". Δεν είχε χαθεί κανένας χαρακτήρας από την "πληροφορία". Ίσα -ίσα είχε εμπλουτιστεί και ένα "γιώτα" που παρείσφρησε λόγω κάποιου παρασίτου. Σιγά το πράμα. Συνηθισμένο φαινόμενο στην εγκεφαλική δομή του Ευτέρπη και τελείως ανώδυνο· τουλάχιστον γι' αυτόν.

Ο κυρ-Ανέστης δεν τον απέλυσε. Απλά άρχισε να τον κυνηγάει με το σκουπόξυλο, όταν ο Ευτέρπης του είπε:

    "Τί Μάλαμα, τί Αμαλία; Το ίδιο πράμα είναι, ή σχεδόν το ιδ…". Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση του γιατί άρχισε να τρέχει. Και ίσως να έτρεχε ακόμη αν ο κύρ-Ανέστης δεν λαχάνιαζε εύκολα.....

..

•    Δέκα χρονών ήταν. Τον είχε πάρει από το χέρι ο μπαμπάς του και τον πήγε στον οδοντίατρο. Του πονούσε ένα δόντι.

Κάθισαν στην αίθουσα αναμονής. Στο τραπεζάκι μπροστά από το Ευτέρπη στοίβα τα περιοδικά.

Σύνηθες φαινόμενο σε όλα τα οδοντιατρεία. Ο Ευτέρπης πήρε το επάνω - επάνω και άρχισε να το ξεφυλλίζει.

"Λιμάνια του κόσμου" έγραφε το περιοδικό απ' έξω. Σκάλωσε σε μια ολοσέλιδη έγχρωμη φωτογραφία. Μαγεύτηκε....

"    Τί γράφει εδώ"; ρώτησε σε μια κυρία που καθόταν δίπλα του.

Η κυρία προθυμοποιήθηκε:

    "Ταμπίκο. Μεγάλο λιμάνι στο Μεξικό", του διάβασε τη λεζάντα της φωτογραφίας και μετά θέλησε να βγει από την απορία της.

Τί στην ευχή; Παιδάκι του Δημοτικού ήταν ο μικρός.

    " Δεν ξέρεις να διαβάζεις";

    "Τα γράμματα είναι πολλά και δεν τα θυμάμαι όλα, αλλά τους αριθμούς… Τους ξέρω όλους τους αριθμούς"….

Η κυρία κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τη νοητική κατάσταση του παιδιού. Κρίμα και ήταν τόσο όμορφο παιδάκι. Θέλησε να το πάει λίγο παρακάτω. Έβγαλε από την τσάντα της ένα στυλό και στην άκρη ενός άλλου περιοδικού έγραψε  αριθμό 549.

    "Για πες μου. Ποιος είναι αυτός ο αριθμός";

    "Πέντε, τέσσερα και εννιά", της είπε με καμάρι ο Ευτέρπης.

Τόση ήταν η αριθμητική του Ευτέρπη: Δέκα αριθμοί. Από το μηδέν μέχρι το εννέα. Και το δέκα ακόμη το διάβαζε "ένα" και "μηδέν"....

    "Πώς μπορώ να πάω στο Ταμπίκο"; ρώτησε την κυρία δίπλα του.

"Μα φυσικά με καράβι. Αφού είναι λιμάνι… Με καράβι. Ίσως να μπορείς να πάς και με αεροπλάνο, αλλά σίγουρα πας με καράβι. Γιατί ρωτάς; Θέλεις να πάς στο… στο πώς το είπαμε… Στο Ταμπίκο;".....

•   Το περιοδικό απέμεινε ανοιγμένο στη σελίδα εκείνη, και ο Ευτέρπης έφυγε από το οδοντιατρείο με έναν παροδικό πόνο στο δόντι που του είχε σκαλίσει ο γιατρός, και με τρεις έμμονες ιδέες , καθόλου παροδικές: "Ταμπίκο", "Καράβι" και "βούρτσισμα τα δοντάκια πρωί και βράδυ".....

Προηγούμενο απόσπασμα