Προηγούμενο απόσπασμα
Επόμενο απόσπασμα
Αποσπάσματα από "Το έκτο κλειδί" (συνέχεια)
(Σελίδα 2η από 4)

Ο βαθμός του μαθητή Κωνσταντίνου Διακού, στα έξι χρόνια της Γυμνασιακής του καριέρες, στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας ποτέ δεν ξεπέρασε το φράγμα του έντεκα.

Δεν διαβάστηκε ποτέ καμιά έκθεση του. Ήταν αδύνατο να διαβαστεί δική του έκθεση.  Όχι γι’ αυτά που έγραφε, αλλά για το πως τα έγραφε.

Όλες οι λέξεις ήταν σκεπασμένες με κόκκινα γράμματα και από  κάτω είχαν μια κόκκινη γραμμή.  Οι διορθώσεις ήταν πιο πολλές από τις λέξεις.  Πιο εμπριμέ γραφτό δεν μπορούσε να γίνει.

Γενικά η ανάγνωση ενός κειμένου που είχε γραφτεί από τον Κώστα Διακό ήταν Ηράκλειος άθλος.  Κρύος ιδρώτας τον έλουζε τον κακομοίρη το φιλόλογό τους, κάθε φορά που ήταν να διαβάσει και να διορθώσει ένα γραφτό του.

«Ωραία τα γράφεις, αλλά όπως τα γράφεις... Πάρε ένα δέκα και πολύ σου είναι» και πάντα συμβούλευε τον Κώστα Διακό:

«Κωστάκη στρώσε τον κώλο σου κάτω να μάθεις ορθογραφία γιατί αλλιώς προκοπή δεν κάνεις».

Και ο Κωστάκης προσπαθούσε. Με τις ώρες αντέγραφε κείμενα, μετά έβαζε τη μάνα του να του τα υπαγορεύει, αλλά ορθογραφία δεν έμαθε. Η ορθογραφία δεν είναι γνώση. Είναι χάρισμα. Ή το ‘χεις ή δεν το ’χεις....

Παραδόξως όμως, ενώ ο Κώστας Διακός δεν ήξερε να γράφει, του άρεσε πολύ να γράφει.

Ότι του συνέβαινε, ότι συναντούσε, που να του έκανε έστω και μικρή εντύπωση, καθόταν και το άπλωνε πάνω σε μια κόλα χαρτί. Χιλιάδες κόλες με γραφτά του, είχαν σωρευτεί στο δωμάτιο του και όλες ήταν… ας πούμε καλογραμμένες, γιατί εκτός από τις φονικές τάσεις του στην ορθογραφία και τα εγκλήματα που διέπραττε μ’ αυτήν, τα Ελληνικά τα ήξερε καλά. Και μιλούσε και έγραφε σωστά, με σωστές λέξεις δηλαδή που αν ήταν και ορθογραφημένες θα ήταν «απολύτως σωστές»....

....Με μερικές ώρες σεμινάρια έμαθε πως να καταχωρεί την κίνηση της αποθήκης. Αλλά αυτή η γνώση δεν ήταν η πιο εντυπωσιακή, ή η πιο σπουδαία γνώση που απέκτησε με τα σεμινάρια.  Η σπουδαία γνώση ήρθε με την επαφή του με κάποιο πρόγραμμα που έλεγαν «WORD». Τώρα, μ’ αυτό μπορούσε να γράφει «σωστά» ή έστω… αρκετά σωστά. 

Από τη μια μεριά ενθουσιάστηκε με την εμπειρία του στον «έξυπνο κειμενογράφο» και από την άλλη μεριά σκυλόβρισε τον εαυτό του για τις χιλιάδες ώρες που χαράμισε προσπαθώντας να μάθει ορθογραφία....

....Την ίδια ανατριχίλα ένοιωσε πάλι ό καθηγητής όταν ο Κώστας Διακός του προσκόμισε το γραφτό του, αλλά συνήλθε όταν το ξεφύλλισε και διάβασε μερικές λέξεις χωρίς να σκοντάψει σε κάποιο «ορθογραφικό μαργαριτάρι».Σε πέντε μέρες τηλεφώνησε στον πρώην μαθητή του. «Έλα να τα πούμε».

Του έδωσε συγχαρητήρια για το θέμα που καταπιάστηκε να γράψει και συγχαρητήρια για την ορθογραφία του κειμενογράφου του.

«Ωραίο το θέμα σου, στρωτή η γραφή σου, καλό το ύφος σου. Ευκολοδιάβαστο αλλά… ψεύτικο»....

.... «Δεν έχεις βιώματα», του είχε πει ο Μανιάτης φιλόλογος, ο καθηγητής του.

Σιγά το πράμα.

Την πρώτη φορά τον τσουβάλιασαν με καμιά δεκαριά πρεζόνια και τον πήγαν στη Δίωξη Ναρκωτικών. Τους είχανε τσιμπήσει μέσα σε έναν τεκέ. Αυτός ήταν ο μόνος νηφάλιος. Όλοι οι άλλοι ζούσαν μέσα στο όνειρο. Και νηφάλιος ήταν και «ατρύπητος» και δεν του βρήκανε να κουβαλάει τίποτε ουσίες. Του πήραν τα στοιχεία και μετά τον ρώτησαν:

«Εσύ;»

«Συμπτωματικά βρέθηκα ανάμεσά τους», απάντησε αόριστα....

«Φύγε και μη σε ξαναδούμε σε τέτοια στέκια, γιατί… αλλοίμονό σου». ​ Τον αμόλησαν.

«Πάλι εσύ εδώ»; Αυτή τη φορά τον είχαν κουβαλήσει από ένα πάρκο, που μόλις σουρούπωνε γινόταν ο παράδεισός της «φούμας». Δεν χρειαζόταν να πλησιάσεις στην περίφραξη του πάρκου. Κι’ από είκοσι μέτρα μακριά να περνούσες, μαστούρωνες από τις αναθυμιάσεις της Ινδικής κάνναβης που καιγόταν.

Πάλι καθαρός ήταν. Ιδιόρρυθμη περίπτωση. Τον στείλανε πάνω στον κύριο Διευθυντή, μπας και καταλάβει αυτός τι τρέχει με το νεαρό. «Μα καλά βρε παιδί μου, τι ζητάς εσύ μ’ αυτό το σινάφι»; απόρησε ο κύριος Διευθυντής. «Έτσι απλά, για παρέα»....

...Την πρώτη φορά μπήκε στην κλούβα του Τμήματος Ηθών μαζί με πέντε πόρνες, όλες «αδήλωτες». Τον είχαν πάρει για νταβατζή, για «προστάτη», αλλά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν.

Τη δεύτερη φορά βγήκε από την κλούβα, και ανέβηκε τα σκαλιά του Τμήματος Ηθών τέταρτος. Οι τρεις πρώτοι φορούσαν κάτι έξαλα γυναικεία ρούχα και ο ένας μάλιστα δεν είχε ξυρίσει τα πόδια του και ήταν… δεν βλεπότανε.  Από πίσω του ερχόταν ένας… ομοφυλόφιλος κι’ αυτός, αλλά από την άλλη κατηγορία: ενεργητικός.

Οι αστυνομικοί τον πήραν στο ψιλό.

«Τι γίνεται φιλαράκι; Εσύ την άλλη φορά μας έλεγες ότι δεν κάνεις κέφι τις πουτάνες…»

«Σας είχα πει ότι δεν είμαι θιασώτης του αγοραίου έρωτα», επιβεβαίωσε.

«Ναι αλλά τη μια φορά με τις κοκότες, την άλλη φορά με τις πεταλουδίτσες και με το μουστακαλή, κάτι δεν πάει καλά με σένα.»....

 .... Τον κοίταξε άλλη μια φορά καλά – καλά, ο Υποδιευθυντής τον Κώστα Διακό, μάλλον με κάποια δόση θαυμασμού αυτή τη φορά και του είπε.

«Κύριε Διακέ μπορείτε να πηγαίνετε, αλλά να είστε προσεκτικός. Αυτές οι νυκτερινές περιπλανήσεις σας είναι επικίνδυνες», και καθώς ο Κώστας κίνησε να φύγει ο Υποδιευθυντής τον σταμάτησε πάλι.

«Κύριε Διακέ, θα σας πω μια παροιμία που έλεγε η μάνα μου: Όποιος τη νύχτα περπατά λάσπες και σκατά πατά. Καληνύχτα σας κύριε Διακέ».....Μπορεί να γλύτωσε το χαρακτηρισμό «κίναιδος», αλλά ο χαρακτηρισμός «περιπλανώμενος» του έμεινε. Έτσι τον χαρακτήριζε, έτσι τον ήξερε όλη η αστυνομία: «Περιπλανώμενο»....

....Έφαγε πόρτα και από τους τέσσερις «μεγάλους» εκδοτικούς οίκους. Η στερεότυπη απάντηση και των τεσσάρων ήταν σχεδόν ίδια: «Αγαπητέ κύριε Διακέ, Ευχαριστούμε που υποβάλατε στις εκδόσεις μας το έργο σας, αλλά η θεματολογία σας και ο τρόπος γραφής σας δεν εμπίπτουν στα εκδοτικά μας ενδιαφέροντα»....

....Του τηλεφώνησε μετά από τρεις εβδομάδες. Στο μεταξύ από τη δέκατη μέρα και μετά είχαν αρχίσει να τον ζώνουν μαύρα φίδια. «Δεν θα πάρει», σκεφτόταν, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να την πάρει τηλέφωνο. Στο κάτω – κάτω δεν της χρωστούσε αυτός. Αυτή του χρωστούσε το βιβλίο που της είχε δώσει. Μη ρίξουμε και τον εγωισμό μας....

....Ο εκδοτικός οίκος «Νέες Εκδόσεις», σαν νέος που ήταν δεν είχε εκδώσει ακόμη τίποτε και αυτό ήταν το πρόβλημα που έπρεπε λυθεί και σωστά και γρήγορά. Οι πρώτες μας εκδόσεις θα έπρεπε να είναι «κανόνια»· να κάνουν πάταγο· να τραβήξουν αναγνώστες», τους έλεγε η Λία, και όλοι της έδιναν δίκαιο.

Το πρώτο έργο του Κώστα Διακού εκδόθηκε. Πρώτη έκδοση: Εξήντα χιλιάδες αντίτυπα, και η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου έγινε σε μια από τις πιο μεγάλες αίθουσες της Αθήνας και είχε παταγώδη… επιτυχία....

....Το άστρο του συγγραφέα Κώστα Διακού είχε ανατείλει και ανέβαινε… ανέβαινε… ανέβαινε...

Προηγούμενο απόσπασμα
Επόμενο απόσπασμα