Προηγούμενο απόσπασμα
Αποσπάσματα από "Το έκτο κλειδί" (συνέχεια)
(Σελίδα 4η από 4)

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, ο αστυνόμος Σήφης Μαράκης είχε μπροστά του αυτό που είχε ζητήσει από τη σήμανση και δεν ήταν ένα απλό σκίτσο. Ήταν μια φωτογραφία σε μέγεθος σελίδας, τραβηγμένη με τη μέθοδο της υπέρυθρης ακτινοβολίας, που έδειχνε και τις δύο πλευρές του χαρτοκόπτη και τα δαχτυλικά αποτυπώματα που ήταν επάνω του.  Μερικά από τα αποτυπώματα δεν ήταν πολύ καθαρά, αλλά αναμφίβολα είχαν τυπωθεί από τα χέρια, από τα δάχτυλα του Κώστα Διακού.

«Σχίσιμο», φώναξε δυνατά.

«Είπες τίποτε αστυνόμε»; Τον ρώτησε ο υπαστυνόμος Αποστόλου που καθόταν στο διπλανό γραφείο.

«Σχίσιμο… Σχίσιμο», του απάντησε αόριστα ο Μαράκης, αναγκάζοντας τον Αποστόλου να ανασηκώσει τους ώμους του, σε μια κίνηση απορίας....

....Ο αστυνόμος Σιφης Μαράκης ήταν σχεδόν βέβαιος.

Δεν ήταν το χέρι του Κώστα Διακού αυτό, που κρατώντας το χαρτοκόπτη είχε πετύχει ένα τόσο καίριο χτύπημα.

Κρατώντας το χαρτοκόπτη όπως τον κρατάμε για να ανοίξουμε ένα φάκελο ή να σχίσουμε ένα κομμάτι χαρτί κανείς δεν θα μπορούσε να καταφέρει να σκοτώσει έναν άνθρωπό. Και τι άνθρωπο; Τον Ρουμάνο Λεό που ήταν ψηλός, σωματώδης και ρωμαλέος.

«Ο δολοφόνος φορούσε γάντια», σκέφτηκε. «και μάλιστα όχι γάντια από ύφασμα, γιατί έτσι θα είχε σβήσει τα αποτυπώματα του Διακού. Ίσως πλαστικά ή λαστιχένια. Τα αποτυπώματα «έπρεπε να μένουν» επάνω στο όργανο του εγκλήματος. Κάποιος είχε παρασύρει τον Ρουμάνο στο σπίτι του Διακού και τον είχε σκοτώσει εκεί. Γιατί;

....Τα κλειδιά είχαν γίνει έμμονη ιδέα για τον αστυνόμο. Από τα πέντε γνωστά κλειδιά το μόνο «ένοχο» ήταν το κλειδί του Διακού.

Μήπως όμως υπήρχε κάποιο έκτο κλειδί;

«Ίσως», σκεφτόταν ο αστυνόμος, «αλλά πού βρέθηκε»;....

....«Πάντως σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη. Δεν σας θέλω άλλο. Αν θέλετε μπορείτε να πηγαίνετε… εκτός αν σας αρέσει η συντροφιά μας» και συμπλήρωσε, σαν να το είχε ξεχάσει:

«Μήπως τυχαίνει να έχετε μαζί σας το κλειδί από το σπίτι του Κώστα Διακού;»

Το είχε μαζί της, μαζί με τα αλλά κλειδιά της, δεν είχε καμιά αντίρρηση να του το αφήσει. Και του το άφησε.

Η Στάσια έριξε μια κλεφτή ματιά στον υπαστυνόμο Αποστόλου, στο διπλανό γραφείο, αλλά δεν εκδηλώθηκε, αν και σκέφτηκε: «Ωραίο παιδί»!

Σηκώθηκε χαιρέτησε τον αστυνόμο Μαράκη, ξανακοίταξε τον υπαστυνόμο Αποστόλου και κίνησε για την πόρτα.

Μία από τα ίδια πάλι. Τώρα ο Αποστόλου να έχει καρφωμένο το βλέμμα του στην ολάνθιστη κόκκινη παπαρούνα με το μαύρο μίσχο και τις δυο κόκκινες σταγόνες αίμα κοντά στη ρίζα της που απομακρυνόταν προς την πόρτα και  όλοι οι άλλοι, στα παρακείμενα γραφεία να αναγκάζονται σε «στροφή κεφαλής προς την αποχωρούσα Στάσια.

«Το βρήκα», αναφώνησε ο αστυνόμος Μαράκης, μόλις η Στάσια βγήκε από το γραφείο.

«Κι’ εγώ. Την παραβρήκα με τη γκόμενα», είπε ο υπαστυνόμος Αποστόλου.

Δεν είχε προλάβει η Στάσια να φτάσει στο ισόγειο και να βγει στο δρόμο και ο βοηθός του αστυνόμου Μαράκη είχε γίνει η σκιά της. Η εντο λή του προϊσταμένου του ήταν σαφής.

«Μάθε ποιος είναι αυτός ο κύριος Λάμπρος που συναντιέται συχνά – πυκνά με τη Στάσια». Βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα.

Δεν είχε προλάβει η Στάσια να φτάσει στο ισόγειο και να βγει στο δρόμο και ο αστυνόμος Μαράκης βρισκόταν στο γραφείο της σήμανσης. Στο χέρι του, κρατούσε με ένα χαρτομάντιλο από τη μια γωνίτσα του το κλειδί του σπιτιού του υπόδικου για φόνο εκ προμελέτης Κώστα Διακού. Έδωσε το κλειδί στον προϊστάμενο της σήμανσης.

«Θανάση κάν' το φύλλο και φτερό. Και μυγόχεσμα να έχει επάνω του θέλω να το ξέρω. Σε παρακαλώ δώσε ιδιαίτερη προσοχή»

«Θα το εξετάσω ο ίδιος», είπε. «Αύριο το πρωί θα ξέρεις».

«Αύριο το πρωί» ο αστυνόμος Μαράκης ήξερε ότι στην άκρη του κλειδιού, όχι στη λαβή, στην άλλη άκρη, εκεί που είναι τα δόντια, βρέθηκαν ίχνη κεριού. Τα υπόλοιπα που είχαν βρεθεί στο κλειδί ούτε που τον ένοιαζαν.

Τώρα ήξερε:  Το κλειδί της Στάσιας ήταν η «μαμά» του έκτου κλειδιού. Του κλειδιού που άνοιξε την πόρτα του Κώστα Διακού το βράδυ του φόνου....

....Πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί, είχε κάνει την καινούρια ιχνογραφία του, την κοίταζε με τις ώρες και άκρη δεν εύρισκε.

Είχε κάνει ένα τρίγωνο. Στην επάνω γωνία του είχε γράψει «Λάμπρος» και λίγο πιο πάνω και δεξιά, είχε γράψει «Στάσια». Στις δυο κάτω γωνίες είχε γράψει στη μία «Θανόπουλος» και στην άλλη «Λεό – Ρουμάνος». Κάτω από το όνομα του Ρουμάνου είχε γράψει «Διακός».

Προσπαθούσε να βρει κάποια σχέση, κάτι που να ενώνει αυτά τα πέντε ονόματα, αλλά οι δεσμοί που εύρισκε ήταν πολύ ψεύτικοι και δεν οδηγούσαν πουθενά.

Η Στάσια είχε γκόμενο τον Λάμπρο και ο Λάμπρος δούλευε για τον Θανόπουλο.

Ε και; Ο Λάμπρος δεν είχε καμιά σχέση με τον Ρουμάνο ή ο Ρουμάνος με τον Θανόπουλο. Η μόνη σχέση που υπήρχε ήταν η σχέση του Διακού με το Ρουμάνο. Ο ένας είχε κατηγορηθεί ότι είχε σκοτώσει τον άλλο, αλλά πώς; Τι; Και γιατί; Άγνωστο.  Ούτε υπήρχαν κάποιες ενδείξεις ότι ο Διακός και ο Ρουμάνος ήταν γνώριμοι. 

«Άρμεγε και κούρευε, χέζε και δεμάτιαζε», σκεφτόταν. Τίποτε· όλα ασύνδετα....

....Το σημείωμα αφορούσε μια παραγγελία που είχε εκτελεστεί. Την παραγγελία για το φόνο του Ρουμάνου Λεό.

Το θύμα και ο θύτης ήταν πλέον γνωστοί.

....Ο Βλαντίμιρ ήταν μεσ’ στο χασμουρητό, αλλά ξύπνησε και μάλιστα λίγο απότομα όταν ο αστυνόμος Μαράκης του είπε ποιος είναι και του πάσαρε τη φωτοτυπία με το ιδιόχειρο και ιδιόμορφα γραμμένο σημείωμα του. Μπήκε αμέσως στο ψητό:

«Αν μου πεις από ποιόν πήρες αυτή την παραγγελία, θα φροντίσω στη δίκη σου να πέσεις στα μαλακά. Να φας την πιο μικρή ποινή που γίνεται. Εξάλλου τις εντολές σου τις έδιναν άλλοι. Μπορεί να γλυτώσεις με μερικά χρονάκια.»

«Ντεν ξέρει ποιο ήταν αυτό που είπε σκοτώσω Ρουμάνο. Ότι είπε, είπε από τηλέφωνο. Εγκώ ντεν είντα ποτές.»....

 

Ο αστυνόμος Σήφης Μαράκης δεν κρατιόταν. Είχε βρει ότι:

Το χαρτοκόπτη που βρέθηκε καρφωμένος στο σβέρκο του Ρουμάνου Λεό δεν τον κρατούσε ο κατηγορούμενος Κώστας Διακός αλλά κάποιος άλλος.

Από πού προερχόταν το έκτο  κλειδί και…το  δολοφόνο.

Ένα πράγμα του απέμενε να βρει, αλλά αυτό μάλλον θα ήταν δύσκολο. Να βρει τον ηθικό αυτουργό.

Ποιός θα έδινε εντολή να σκοτώσουν έναν αλλοδαπό, ζιγκολό παθητικών ομοφυλόφιλων; Και μάλιστα να τον σκοτώσουν μέσα σε ένα ξένο σπίτι. Μέσα στο σπίτι ενός συγγραφέα που η μόνη σχέση του με το βρώμικο κόσμο της νύχτας ήταν η άντληση πληροφοριών, υλικό για τα γραψίματά του.

Ίσως να το μάθαινε ίσως και όχι.

Προηγούμενο απόσπασμα