"Π για Παρελθόν, για Παρόν, για Πάντα και Ποτέ"
ΠΕΡΙΛΗΨΗ

     Η ιστορία δίνεται από δύο σκοπιές, από δύο οπτικές γωνίες. Όπως την βλέπει «εκείνος» και όπως την βλέπει «εκείνη» ή μάλλον «εκείνες», καθώς ο πρωταγωνιστής είναι ένας και πρωταγωνίστριες δύο.

     Δεν περιγράφει σκηνές από κάποιο λούνα-παρκ. Περιγράφει συναισθήματα σαν αυτά που νοιώθουμε στην μεγάλη ρόδα· στον μεγάλο τροχό του.λούνα-παρκ.

Επιβιβαζόμαστε στο πιο χαμηλό σημείο και ο τροχός αρχίζει να μας ανεβάζει. Τα πάντα κάτω μικραίνουν, ενώ εμείς μεγαλώνουμε, απολαμβάνοντας τις εντυπώσεις, τις αισθήσεις μας μέχρι το πιο ψηλό σημείο οπού όμως δεν φέρνει τον κορεσμό.  Φτάνουμε στο το Ζενίθ, στο πιο ψηλό σημείο και μετά αρχίζει το κατέβασμα, αλλά πάντα έχουμε την αναμονή του επόμενου γύρου. Του επόμενου ανεβάσματος, μέχρι που αυτό, κάποια στιγμή, δεν θα ξανασυμβεί. Ο κύκλος του μεγάλου τροχού έχει κλείσει.

 

     Την είχε ανταμώσει σε μια κακία στιγμή της επαγγελματικής καριέρας. Ίσως και στη μόνη κακιά στιγμή. Ή ιδία στιγμή όμως υπήρξε η πιο καλή στιγμή της σεξουαλικής του ζωής.

Έζησαν μαζί περίπου έναν μήνα. Έναν μήνα γεμάτο με… έρωτα;

Όχι. Μέσα στον έρωτα υπάρχει και η αγάπη. Αυτοί ποτέ τους δεν είπαν «σ' αγαπώ» ο ένας στον άλλο. Ένας μήνα έντονης σεξουαλικής δραστηριότητας και τίποτε παραπάνω. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να κυλιστούν σαν τα ζώα, να απολυόσουν έναν αχαλίνωτο σεξ. Το μόνο που τον ένοιαζε, το μόνο που σκεπτόταν ήταν να βρεθεί μαζί της, να ενώσει το κορμί του με το κορμί της. Το αποτέλεσμα υπήρξε τραγικό. Ένα εργατικό ατύχημα που τον αναγκάζει να φύγει για την Αθήνα.

Ένα χρόνο μετά, ξανασυναντιούνται για ένα μόνο βράδυ. Μια παράκαμψη στο δρομολόγιο του τον φέρνει στην επαρχιακή πόλη που είχαν πρωτοσυναντηθεί.

Άλλος ένας χρονος απόυσίας μέχρι που πέφτει η χούντα, ο πόλεμος στην Κύπρο, η γενική επιστράτευση. Θα βρεθεί επιστρατευμένος στην Θεσσαλονίκη και για μερικά βράδια και ο ιδρώτας τους θα μουσκέψει τα σεντόνια ενός φτηνού ξενοδοχείου.

Χωρίζουν για άλλα δύο χρόνια. Εκείνος τώρα βρίσκεται στο εξωτερικό, αλλά… δεν χάνει καμιά ευκαιρία. Κάθε φορά που θα βρεθεί στην πατρίδα, θα την ψάξει, θα την βρει για να της χαρίσει το κορμί του και για να λεηλατήσει το δικό της.

Αυτή η σχέση -αν είναι δυνατόν να ονομασθεί σχέση- διήρκησε δέκα περίπου χρόνια. Μέσα στα χρόνια αυτά οι συναντήσεις τους, εκτός από τον πρώτο μήνα, δεν ξεπέρασαν τα δέκα βράδια. Όμως σε έναν σεισμό δεν μετράει τόσο η διάρκεια, όσο μετράει η ένταση και τα ρίχτερ κάθε  φορά που βρισκόταν ήταν καταστροφικά.   

Η επιστροφή του από το εξωτερικό, πέντε χρόνια μετά, θα σηματοδοτήσει και το τέλος αυτής της ιστορίας πόθου και πάθους. Ανακαλύπτει και πάλι τα ίχνη της, αλλά εκείνη έχει παντρευτεί κα ζει σε μια πόλη της Δυτικής Μακεδονίας.

Αποφασίζει να δώσει ένα τέλος σ' αυτό τον ανέλπιδο χορό του πάθους που μοιραία δεν θα οδηγούσε πουθενά. Εξάλλου εκείνη είχε πλέον έναν σκοπό στη ζωή της. Είχε παντρευτεί, θα έκανε οικογένεια.

Δεν υπήρχε κανένας ρόλος διαθέσιμος γι' αυτόν. Δεν θα γινόταν η αιτία να διαλυθεί ο γάμος της.

 

     Ηρέμισε. Και μέσα στα χρόνια της ηρεμίας βρήκε τη γυναίκα της ζωής του. Την αγάπησε και τον αγάπησε και εκείνη. Ο ζωή τους ήταν έρωτας πλημυρισμένος από αγάπη, στοργή, κατανόηση, συνύπαρξη.

Θα αποκτήσει οικογένεια, παιδία σπιτικό, αλλά…

Αν κάποτε συναντήσει «εκείνη» τι θα γίνει; Τι θα κάνει;  Θα αφεθεί πάλι έρμαιο του πάθους; Θα αφήσει τη λάβα των κορμιών τους να τον κάψει, να του καταστρέψει τη ζωή; «Δεν ξέρω», ομολογεί στον εαυτό του.

 

     Στα εξήντα πέντε του είναι και πάλι μόνος. Ο θάνατος του έχει πάρει τη  γυναίκα που αγάπησε. Ο γιός του είναι ξενιτεμένος στην Ευρώπη· είναι τα χρόνια της κρίσης. Η κόρη του ζει με τον αρραβωνιαστικό της· σε λίγο θα παντρευτούν.    

Στα εξήντα πέντε του θα βρεθεί πάλι στο λούνα-παρκ, μα όχι στη μεγάλη ρόδα, στον τροχό με το ανέβα-κατέβα. Στο χώρο με τους μαγικούς καθρέφτες θα βρεθεί και μέσα σε έναν καθρέφτη βλέπει…

Το είδωλό της. Εκείνη.

Είναι ένα ψεύτικο είδωλό, ή ένας άνθρωπος αληθινός με σάρκα και οστά;

Βλέπει την ίδια μορφή: «Εκείνη», ίδια και απαράλλακτη όπως και τότε. Τότε που σπαρταρούσε από ηδονή μέσα στην αγκαλιά του. Αν είναι δυνατόν! Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από πάνω της.

Νέα, όμορφη, σαγηνευτική, προκλητική, ερωτιάρα.

Όχι ο χρόνος δεν κάνει χατίρια σε κανέναν.

Θα της μιλήσει, θα γνωριστούν: Είναι η κόρη της. Τον ξέρει και η ίδια από μια παλιά, από μια κιτρινισμένη φωτογραφία που της είχε δείξει η μάνα της λέγοντας: «Ήταν ένας θεός. Ένας ερωτικός θεός».

Ανάμεσα στον εξηνταπεντάχρονο και στην κόρη θα αναπτυχθεί μια σχέση.

Τι είδους σχέση; Ολέθρια ή ευεργετική;