Επόμενο απόσπασμα
Αποσπάσματα από  το "Ο μπουσουλίθρας"
(Σελίδα 1η από 2)

Ο Πωλ ήταν καθισμένος στο γραφείο του, με τους αγκώνες ακουμπισμένους επάνω στην επιφάνεια του γραφείου και το κεφάλι του ανάμεσα στις παλάμες του.

Οι αντίχειρές του στήριζαν αριστερά και δεξιά τους κροτάφους του και τα υπόλοιπα τέσσερα δάχτυλα του κάθε χεριού του, μισανοιγμένα ακουμπούσαν στο μέτωπό του. Τα μάτια του ήταν κλειστά. Ούτε έβλεπε άλλα ούτε και άκουγε τίποτε. Απλά συλλογιζόταν· σκεφτόταν. Μια θλίψη ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Τα είχε βάψει μαύρα.

Τί σκεφτόταν;

Μήπως τη δικογραφία που τα χαρτιά της ήταν απλωμένα επάνω στο γραφείο του;

Πεντάρα δεν έδινε εκείνη τη στιγμή για τη δικογραφία, όπως δεν έδινε πεντάρα για τις Νομολογίες, τα Νομοσχέδια, τις Αποφάσεις και τα Διατάγματα, τις δεδικασμένες αποφάσεις, και την πρόσφατη ειδοποίηση που είχε σχετικά μ' αυτήν υπόθεση. Ούτε τίποτε άλλο σχετικό με τη δουλειά του. Και το πρόγραμμα που έτρεχε εκείνη τη στιγμή στην οθόνη του υπολογιστή του, ούτε αυτό τον απασχολούσε καθόλου.

Άλλα πράγματα τον απασχολούσαν. Σκεφτόταν τα δικά του. Τη ζωή του.

"Ο κύκλος της ζωής μου έχει κλείσει πια", μονολόγησε για μια στιγμή και η θλίψη που τον κατείχε διπλασιάστηκε.

-Δηλαδή τι; Ο Πωλ ήταν στα πρόθυρα της αναχώρησης για τη μέλλουσα ζωή; Ήταν στα πρόθυρα του θανάτου; Τον είχε βρει καμιά κακιά αρρώστια; Τρίχες....

 

Τίποτε δεν είχε ο Πωλ, εκτός από εκείνον τον ψυχισμό, εκέινο το σύνδρομο που πιάνει όλους τους άντρες που κοντεύουν τα πενήντα τους χρόνια. Κάτι σαν ψυχολογική εμμηνόπαυση. Αρχίζουν να αμφισβητούν το εαυτό τους. Αναζητουν απεγνωσμένα μια επιβεβαίωση της αρσενικής ύπαρξής τους....

....Σαν ταινία του σινεμά άρχισε να τρέχει η ζωή του μεσ' στο μυαλό του... Ο Μπουσουλίθρας πρώτος.

....Δεν το λέγανε "Μπουσουλίθρα" το παιδάκι. Τζων το είχαν βαφτίσει. Το όνομα του πατέρα του. Το μόνο παιδί που πήρε ένα όνομα από την οικογένεια του ήταν αυτό το μωρό. Όλα τα άλλα του παιδιά είχαν ονόματα από την οικογένεια της γυναίκας του. Δεν της χαλούσε το χατίρι γιατί ήξερε ότι οι Έλληνες το είχαν αυτό σαν παράδοση. Να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα των παππούδων τους και των γιαγιάδων τους.

Μπουσουλίθρα τον είχε πει για πρώτη φορά ένα βράδυ η μεγάλη του κόρη και από τότε του έμεινε. Δικαιολογημένα του έμεινε.

"Πρόσεξε. ο Μπουσουλίθρας είναι πίσω από την καρέκλα σου", του είχε πει."Μην κουνηθείς καθόλου γιατί μπορεί να τον χτυπήσεις".

"Ποιος είναι πίσω από την καρέκλα μου;" απόρησε ο Πωλ.

"Ο Μπουσουλίθρας καλέ μπαμπά, ο μικρός", διευκρίνισε η κόρη του....

....Ο Μπουσουλίθρας είχε ειδικότητα και στις εξαφανίσεις. Λες και ήθελε να παίξει κρυφτό με όλη την οικογένεια.

Αξέχαστες θα του μείνουν του Πωλ οι πρόσφατες εξαφανίσεις του και ο "επί ξύλου κρεμάμενος" Μπουσουλίθρας....

....Έπιασε τον εαυτό του να έχει καρφωμένο το βλέμμα του στα μάτια των κοριτσιών, αλλά επειδή δεν ήταν αλλήθωρος, έβλεπε μόνο τα μάτια της Αθηνάς και…

Τα μάτια παρέμειναν τα ίδια, αλλά σιγά - σιγά η Αθηνά η κόρη του μετουσιώθηκε και έγινε η άλλη η Αθηνά. Η γυναίκα του. Όχι όπως ήταν τώρα αλλά όπως ήταν τότε, στα σκαλιά του Πανεπιστημίου. Τότε πριν από περίπου δεκαοκτώ χρόνια.

"Πως περνούν τα χρόνια; Πώς μεγάλωσαν τα παιδιά; Πώς αλλάξαμε όλοι;" αναλογίστηκε, αν και το μόνο που είχε αλλάξει  δραματικά αλλά προς το ευχάριστο ήταν το "πώς μεγάλωσαν τα παιδιά". Η γυναίκα του που σε λίγους μήνες θα περνούσε στην δεύτερη τάξη των "άντα", θα σαραντάριζε δηλαδή παρέμενε μια όμορφη, ποθητή γυναίκα ίσως και λίγο σεξοβόμβα, αλλά από αυτό το τελευταίο λίγο μόνο. Ο ίδιος που ήθελε μισή δεκαετία για να μπει στην πρώτη τάξη των "ήντα" παρέμενε το ίδιο γοητευτικός, όσο ήταν τότε, όταν την γοήτευσε. Μικροαλλαγές μόνο: Μερικά κιλά παραπάνω και λίγες γκρίζες τρίχες στους κροτάφους.....

....Ο Πωλ άνοιξε τα μάτια του και σηκώθηκε όρθιος. Είχε γυρίσει στην πραγματικότητα στο σήμερα. Η γραμματέας του του χτύπησε την πόρτα.

"Μπορώ να φύγω;" ρώτησε "Εσείς; Θα μείνετε εσείς;" Αντί να απαντήσει τη ρώτησε ¨

"Είχαμε τίποτε μηνύματα;"

"Τα είδα όλα και σε όσα έπρεπε να απαντήσω απάντησα. Έχετε όμως και ένα προσωπικό μήνυμα που δεν το είδα και … συγνώμη που δεν σας ενημέρωσα"....

...Άνοιξε τα μηνύματα του. Το προσωπικό μήνυμα αφορούσε την υπόθεση τα χαρτιά της οποίας ήταν απλωμένα στο γραφείο του, αλλά και τον ίδιο προσωπικά. Δίγλωσσο ήταν το μήνυμα. Στα Αγγλικά, με μερικά ορθογραφικά λάθη έλεγε: "Τι γίνεται με την υπόθεση; Θα μας σφάξει η εφορία ή θα τη γλυτώσουμε φτηνά;" Και από κάτω:

Quando eu vou te ver? Beijos - Hirma, (Εσένα πότε θα σε δω; Φιλιά - Ίρμα)

Χαμογέλασε με περίσσια αυταρέσκεια.

"Μάλλον αύριο σκέφτηκε"....

Ο Πωλ αποσύρθηκε στο γραφείο του.

"Θέλω να μελετήσω λίγο την αυριανή υπόθεση", είπε στους άλλους και.., "Τζέσικα, φρόντισε σε παρακαλώ να μη με ενοχλήσει ο μικρός γιατί έχω λίγη δουλειά".

"Μην ανησυχείτε κύριε. Σε λίγο θα τον βάλω για ύπνο". Πάει κι' αυτό.

Άπλωσε τα χαρτιά της "αυριανής υπόθεσης" στο γραφείο του, αλλά ανάθεμά με αν διάβασε ένα γράμμα ή έναν αριθμό απ' όσα περιείχαν τα χαρτιά για την υπόθεση της Ίρμας. Η ίδια όμως η Ίρμα τον πολιόρκησε. Στοίχειωσε κι' ανέβηκε επάνω στο γραφείο, μισοντυμένη, μισόγυμνη έτοιμη να χορέψει την πιο τρελή σάμπα της ζωής της. Ή μάλλον της ζωής του.

Το μυαλό του είχε γεμίσει με Ίρμα.

"Τι γυναίκα Θεέ μου!" Συλλογίστηκε.

- Πωλ σε παρακαλώ: Μην ανακατεύεις το Θεό στις βρωμοδουλειές σου.

"Τι γυναίκα!" επανάλαβε και δεν είχε καθόλου μα καθόλου άδικο.

Τι να πρωτοθυμηθεί από την Ίρμα; Τα κατάμαυρα μακριά μαλλιά της; Τα πράσινα της μάτια με τις μεγάλες βλεφαρίδες; Τα αχόρταγα για φιλιά σαρκώδη χείλια της, το κατάλευκο χαμόγελό της, τη σταρένια μελαμψή επιδερμίδα της. Τι να πρωτοθυμηθεί και να μη νοιώσει εκείνη την ενόχληση στο παντελόνι του, ψηλά.

Το θεσπέσιο κορμί της; Τώρα η ενόχληση έγινε εντονότερη. Τα μακριά, ατέλειωτα, καλλίγραμμα πόδια της κατέληγαν σε έναν υπέροχα σχηματισμένο ολοστρόγγυλο ποπό. Η λεκάνη της ελαφρώς φαρδιά και η μέση της δαχτυλίδι. Η κοιλιά της μια μικρή αρένα για ατέλειωτα χάδια και το στήθος της! Το στήθος της τον τρέλαινε τον Πωλ. Δεν υπήρχε πιο τέλεια σχηματισμένο στήθος στον κόσμο. Κανένας γλύπτης, ούτε ο καλύτερος, δε θα μπορούσε να σμιλέψει ένα τόσο υπέροχο, ένα τόσο τέλειο σφριγηλό στήθος...

Επόμενο απόσπασμα