Επόμενο απόσπασμα
Αποσπάσματα από "Το έκτο κλειδί"
(Σελίδα 1η από 4)

Καθόταν ο ένας απέναντι από τον άλλο.

Ο αστυνόμος – ερευνητής Σήφης Μαράκης πίσω από το γραφείο του και ο συγγραφέας Κώστας Διακός σε μια καρέκλα, απέναντι από το γραφείο του αστυνόμου, πολύ κοντά σ’ αυτό. Για αρκετή ώρα κοιταζόταν στα μάτια χωρίς κανείς τους να λέει τίποτε.

Η βουβαμάρα τους διακόπηκε απ’ το κουδούνισμα του τηλεφώνου, που ήταν πάνω στο γραφείο του αστυνόμου.

Ο αστυνόμος σήκωσε το ακου-στικό.

«Αστυνόμος  Μαράκης, λέγετε παρακαλώ».   «…»

«Όχι. Όχι ακόμη». «…»

«Θα προσπαθήσω. Ναι – ναι θα προσπαθήσω όσο μπορώ, αλλά…»

Με το «αλλά» σταμάτησε η τηλεφωνική επικοινωνία. Έκλεισε το τηλέφωνο.

Το «όχι ακόμη», ήταν η απάντηση στην ερώτηση που του είχε κάνει ο προϊστάμενός του: «Ομολόγησε ο Διακός;»

Και η υπόσχεση «θα προσπαθήσω» ανταποκρινόταν στην προτροπή του προϊσταμένου του: «Προσπάθησε να του πάρεις ομολογία».

Απ’ όσα είχαν ειπωθεί στο τηλέφωνο μόνο το «αλλά», η αμφιβολία του αστυνόμου Μαράκη αν θα μπορέσει ή όχι να αποσπάσει την ομολογία του ανακρινόμενου συγγραφέα ήταν απολύτως σωστό, γιατί το να προσπαθείς για κάτι που θεωρείς λάθος ή ανέφικτο, είναι σα να μη προσπαθείς καθόλου. Και ο αστυνόμος Μαράκης θεωρούσε ότι η όλη υπόθεση ήταν λάθος.

Παρόλ’ αυτά ακολούθησε την προτροπή του προϊσταμένου του.

«Γιατί δεν ομολογείτε κύριε Διακέ; Η ομολογία σας θα καταστήσει πιο ευμενή την κρίση των δικαστών και των ενόρκων. Ούτως η άλλως θα σας απαγγελθεί κατηγορία. Όλα τα στοιχεία είναι εις βάρος σας. Όλα δείχνουν ότι εσείς είστε ο δράστης του φόνου».

Ο συγγραφέας Κώστας Διακός κοίταξε επίμονα για αρκετή ώρα τον αστυνόμο μέσα στα μάτια και απάντησε με μια ερώτηση:

«Πιστεύετε ότι θα μπορούσα να διαπράξω ένα τόσο αποτρόπαιο έγκλημα; Να σκοτώσω έναν άνθρωπο που ούτε τον ήξερα και ούτε με ήξερε; Έναν άγνωστο;»

Το ερώτημα του ύποπτου για φόνο συγγραφέα, ταυτιζόταν απολύτως με την απορία του αστυνόμου. Αυτό ακριβώς διερωτόταν κι’ ο αστυνόμος: «θα μπορούσε;»… εκτός αν;

«Μα τόση υποκρισία; Είναι δυνατόν να είναι τόσο δισυπόστατος;», είχε σκεφτεί ο αστυνόμος από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την υπόθεση.....

....Στην παρουσίαση του τρίτου βιβλίου του Διακού είχε παραβρεθεί και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος και μάλιστα είχε δηλώσει:

«Διαβάζοντας ένα βιβλίο του Κώστα Διακού, θέλεις δε θέλεις γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Ίσως λίγο καλύτερος, αλλά οπωσδήποτε καλύτερος. Διαβάζοντας ένα βιβλίο του Κώστα Διακού η πόρνη, μπορεί ίσως και πάλι, να σκουπίσει τα πόδια του Κυρίου με τα μαλλιά της, ο ληστής να ζητήσει συγχώρεση από τον Εσταυρωμένο, και το απολωλός πρόβατο να επιστρέψει στην ασφάλεια του μαντριού». 

Τι καλύτερη διαφήμιση;....

Σε λιγότερο από ένα τέταρτο το διαμέρισμα ήταν γεμάτο με κόσμο. Δύο αστυνομικοί του εγκληματολογικού, η σήμανση και ο φωτογράφος της αστυνομίας, ο ιατροδικαστής με το βοηθό του.

Το χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα του, θορυβημένο από τον τόσο κόσμο που είχε μαζευτεί μέσα στο δωμάτιο, κολυμπούσε ανήσυχο, μια από ‘δω και μια από ‘κει.

Το είχε αγοράσει η Λία. «Τα χρυσόψαρα εκπέμπουν θετική ενέργεια», της είχαν πει και το αγόρασε.

Εκείνη τη στιγμή όμως, ήταν τόση πολλή συσσωρευμένη η αρνητική ενέργεια στο χώρο που το χρυσόψαρο δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Ένα χρυσόψαρο από μόνο του πώς να μπορέσει να αντιστρέψει το πρόσημο τόσης ενέργειας από αρνητικό σε θετικό;

Ήταν το μόνο πλάσμα που είχε δει τι ακριβώς είχε διαδραματιστεί μέσα στο χώρο εκείνο το βράδυ, αλλά σαν χρυσόψαρο που ήταν, σίγουρα δεν θα θυμόταν τίποτε. Άσε που και να θυμόταν, πάλι θα τηρούσε σιγή ιχθύος....

....Την άλλη μέρα δεν έλειπε τίποτε ή σχεδόν τίποτε από τα στοιχεία του φόνου.

Το θύμα, όχι απλά ήταν γνωστός στην αστυνομία, αλλά πασίγνωστος. Ρουμάνος, με Ελληνικές ρίζες από πατέρα, που είχε Ελληνοποιηθεί, τότε που είχαν γίνει Ελληνοποιήσεις αλλοδαπών με το τσουβάλι. Η ταυτοποίησή του έγινε σε λιγότερο από μισή ώρα.

Για δύο χρόνια τον τάιζε το Ελληνικό Δημόσιο. Τρόφιμος φυλακών. Την πρώτη φορά για έξι και τη δεύτερη για δεκαοκτώ μήνες. Και τις δύο φορές για ναρκωτικά.

Μετά, όταν βγήκε από τη φυλακή, είχε πια «καταντήσει» σεσημασμένος στη Δίωξη Ναρκωτικών και άλλαξε επάγγελμα.  Τώρα ήταν «γκόμενος» ομοφυλόφιλων.  Αυτό το επάγγελμα, μπορεί να ήταν ότι ήταν, αλλά ποινικό αδίκημα δεν ήταν....

....Ο Κώστας Διακός, όταν του  έδειξαν στο νεκροτομείο το πτώμα του Λεό, δήλωσε κατηγορηματικά:

«Όχι δεν τον ξέρω. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ. Μου είναι τελείως άγνωστος». Και στην ερώτηση: «Μήπως σε πιο παλιές σας περιπλανήσεις;» πάλι το ίδιο απάντησε.

«Σας είπα ότι δεν τον ξέρω. Όλους και όλες, όσους έχω συναντήσει και έχω συναναστραφεί στο παρελθόν μαζί τους, τους θυμάμαι πολύ καλά. Μου έχουν γίνει βιώματα».

Ο Κώστας Διακός δεν τον ήξερε, αλλά στην πιάτσα, στην πλατεία Ψιρή, ήταν «η φίρμα». Τον Λεό τον Ρουμάνο τον ήξεραν όλοι.

....Η υπόθεση ανατέθηκε στον αστυνόμο Σήφη Μαράκη και του πήγαινε γάντι. Ιδιόρρυθμη υπόθεση, ιδιόρρυθμος και ο ερευνητής αστυνόμος. Δύσκολη η υπόθεση, ικανότατος ο αστυνόμος που την ανέλαβε.

Η καταγωγή του αστυνόμου ήταν… Μόνο σε ένα μέρος της Ελλάδας συναντάς ανθρώπους με το όνομα «Σήφης».  Κρητικός· φυσικά Κρητικός.

Στο σώμα της χωροφυλακής, όπως συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια, μπήκε με ρουσφέτι. Ο νουνός του που ήταν πολιτικάντης, όπως είχε «βολέψει» τα υπόλοιπα τριάντα δύο βαφτιστήρια του σε κάποια θέση στο Δημόσιο, έτσι είχε βολέψει κι’ αυτόν στη Χωροφυλακή, ακούγοντας την προτροπή του πατέρα Μαράκη.

«Άμε κουμπάρε, να το βολέψουμε και το δικό μου το κοπέλι σε κάνα πόστο, μη τυραννιέται μια ζωή με τα ζωντανά». 

Και ο πολιτικάντης νουνός βόλεψε το τριακοστό τρίτο βαφτιστήρι του στη Χωροφυλακή.

Αυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο ρουσφέτι που δέχτηκε ο Σήφης Μαράκης. Όλη η υπόλοιπη εξέλιξη του στο Σώμα της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας, αργότερα, κερδήθηκε από τον ίδιο, με τα όσα είχε προσφέρει και με όσα συνέχιζε να προσφέρει.  Δεν θα συνέχιζε όμως για πολύ. Σε κάτι λιγότερο από δύο χρόνια έβγαινε στη σύνταξη. Ε… καιρός ήταν....

Επόμενο απόσπασμα